نتایج حذف شیخ‌نشین از اقتصاد ایران
در سال‌های قبل از جنگ، امارات با سهمی ۳۰ میلیارددلاری از کل تجارت ایران (صادرات و واردات) گرچه شریک بزرگ تجاری برای ایران بود، اما در پشت پرده یک رقیب موزی برای تهران به‌حساب می‌آمد.
واقعیت تلخ برای تحلیلگران این بود که این تجارت عمدتاً شکلی واسطه‌ای داشت، به عبارتی، بندرها و مناطق آزاد امارات نقشی فراتر از یک انبار ترانزیتی برای کالاهای ایرانی ایفا نمی‌کردند؛ جایی که کالاهای وارداتی برای فرار از شبکه تحریم‌های ظالمانه، ابتدا به نام امارات بارگیری و سپس روانه ایران می‌شدند. این مدل واردات مجدد عملاً وابستگی راهبردی ایران به یک متحد ناپایدار را رقم زده بود. در بخش صادرات نیز جز بخشی از کالاهای خام (در بخش کشاورزی و بعضاً معدنی) که به مصرف امارات می‌رسید، مابقی بازهم صادرات مجدد کالاهای ایرانی بود.
بااین‌حال، سمت دیگر این وابستگی، بسیار عمیق‌تر و فاجعه‌بارتر از صادرات و واردات کالا بود، به‌طوری که بیش از ۸۰ درصد تسویه ارزی ایران از طریق درهم امارات انجام می‌گرفت. صدها صرافی، شرکت‌های تراستی در دبی و ابوظبی مستقر بودند تا ماشین پیچیده دورزدن تحریم‌ها را هدایت کنند. این زیرساخت مالی، عملاً کلید بازار ارز ایران را در اختیار یک کشور کوچک و شرور در حاشیه خلیج فارس قرار داده بود. با وقوع جنگ تحمیلی علیه ایران، بنا به شواهدی امارات نیز یکی از کارفرمایان و مادرخرج‌های این جنگ بوده، جنگی که حالا باعث شده معادله سابق تقریباً به‌کلی متلاشی شود.
در واقع روابط دو کشور اکنون در نقطه صفر تخاصم قرار دارد و تحلیلگران محتمل نمی‌دانند تجارت ۳۰ میلیارددلاری پیشین بار دیگر احیا شود. در چنین شرایطی، ایران چاره‌ای جز بازتعریف کامل نقشه تجاری و ارزی خود ندارد. دو تصمیم قطعی پیش‌روی ایران است؛ نخست، قطع کامل یا انتقال عمده تجارت از بنادر امارات و دوم، خروج سیستماتیک تسویه ارزی از دبی به مقصد سایر کشورهای منطقه و حتی فرامنطقه.
به گفته تحلیلگران این تصمیم گرچه در کوتاه‌مدت هزینه‌های تجاری ایران را افزایش می‌دهد و بعضاً اختلالاتی در فرایندهای تجاری ایجاد می‌کند، اما در میان‌مدت و بلندمدت، برای ایران دستاوردهای راهبردی به همراه دارد. نخستین دستاورد، خارج‌شدن یک کارت بازی امنیتی حیاتی از دست امارات است. تا دیروز توانایی امارات در مختل کردن مکانیسم تسویه ایران، اهرم فشار بی‌بدیلی علیه تهران محسوب می‌شد. اکنون با شکسته‌شدن این وابستگی، بازدارندگی ایران در حوزه اقتصادی (از مسیر نرخ ارز) ارتقا می‌یابد. دومین مزیت، کاهش آسیب‌پذیری بازار ارز است.
انتهای پیام/
برچسب ها :
ناموجود- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0