شما معجزه می‌بینید!

شاید در نگاه اولیه و توأم با انتقاد، ادعای معجزه را توهم بدانیم و القای خودستایی از آن استنباط شود، اما باید برای فهم آن استدلال کرد. برای فهم معجزه‌گون بودن صحنه نبرد سه شرط یا سه پیش‌نیاز لازم است. اول اینکه بر تاریخ معاصر ایران اشراف داشته باشیم. بدون اشراف بر تاریخ ایران معاصر، ارزش‌گذاری بر انقلاب اسلامی و نتایج این جنگ مشکل خواهد بود. چون آن تجربه تلخ و تحقیر ایرانیان، تجزیه چندباره کشور، قرارداد‌های استعماری، اشغال چندباره، کاپیتولاسیون و کودتا با انقلاب اسلامی تمام شد.

گذشت آن روزی که ایران وجه‌المصالحه قدرت‌های بزرگ قرار می‌گرفت.شرط دوم این است که ما در چه شرایطی قرار داشتیم که به ما حمله شد؟ این را باید خوب بفهمیم. ایران با تحریم‌های حداکثری، محاصره اقتصادی، تورم بالا، نارضایتی اقتصادی، تحریم تسلیحاتی و صرفاً با تکیه دفاعی بر سلاح بومی، مورد حمله قرار گرفت. کدام کشور می‌تواند با این پنج شرط بجنگد؟…بعد سوم معجزه، مردمی هستند که با سرمای اسفند ۱۴۰۴ به میدان آمدند، گرمای تابستان را تحمل کردند و اکنون دوباره با سرما در وسط خیابان هستند.

معجزه مستتر در این جماعت این است که این مردم اولین طبقه‌ای هستند که فشار اقتصادی بر گرده آنان است، یعنی آسیب‌پذیران در صف اول دفاع از کشور و جمهوری اسلامی هستند و قاعده کوخ‌نشینان همچنان معتبر است. اما مرفهین یا به تعبیر امام مرفهین بی‌درد در این سرما و گرما به دنبال لذت بردن از مواهب حیات هستند….سطح چهارم معجزه این است که دشمن مجهز به پیشرفته‌ترین بمب‌ها و هواپیماها، از نابودی سلاح، خط تولید و خط شلیک ما عاجز ماند. این عجز به صورتی است که همه امکانات از قبیل ناو و هواپیما و حتی از خاموش کردن آتش ایران در یک نقطه مانند هرمز عاجز است…سطح پنجم و بسیار مهم این معجزه شیوه جابه‌جایی رهبری است. بیش از ۱۰ سال بود که دشمنان منتظر فوت رهبر شهید بودند تا با امنیتی کردن فضای کشور در سایه نارضایتی اقتصادی کار را تمام کنند.

انتهای پیام/