خطر «گوش‌های مخملی»!

جمع میان رفع معتبر تهدید دشمن و بازسازی و نوسازی ایران فقط در صورتی ممکن است که مؤلفه‌های اساسی قدرت ملی از جمله توان رزمی و دفاعی و سرمایه اجتماعی در حداکثر میزان قدرت خودشان باشند. در این ایده ایران پس از آتش‌بس روز چهلم جنگ، آرایش رزمی خودش را حفظ و تقویت کرد، تنگه هرمز را به‌عنوان یک دارایی استراتژیک به اهرم فشار به دشمن تبدیل کرد و نسخه‌های کف (تسلیم) و سقف (جنگ بی‌هدف) را باطل کرد. حالا با نگاه به تجربه دو‌ صورت دیپ‌استیت آمریکا در دولت اوباما و ترامپ باید چه کرد؟ دستکش مخملی روی دستان چدنی دولت اوباما اقتصاد ایران را شرطی کرد، پیچیده‌ترین تحریم‌های تاریخ را روی ایران اعمال کرد و با یک طراحی شگفت‌انگیز امنیتی ـ سیاسی شکاف‌های اجتماعی ایران را به حداکثر رساند و می‌خواست با ظاهر متفاوت کار ایران را تمام کند. دموکرات‌ها از این جنبه به جنگ نظامی تمام‌عیار دولت ترامپ ایراد و انتقاد دارند که جیب آمریکایی‌ها را خالی کرد و به اقتصاد آمریکا ضربه زد نه چیز بیشتری. دموکرات‌ها می‌گویند حاکمیت ایران با حمله نظامی از بین نمی‌رود و فقط خرج روی دست ما می‌گذارد. حاکمیت ایران براین‌اساس نقطه تغییر محاسبه دشمن آمریکایی را لحظه‌ای می‌داند که ماشین نظامی و اقتصادی آمریکا از اثرگذاری عملیاتی ناامید شود.

این لحظه در جنگ نظامی زودتر قابل‌دسترسی است، همان‌طور که بعد از آتش‌بس فروردین ۱۴۰۵ ترامپ به جامعه آمریکا گفت اگر جنگ گسترده ادامه پیدا می‌کرد چه بلایی سر اقتصادشان می‌آمد. از حیث جنگ اقتصادی و تحریم‌های پیچیده علیه ایران البته وضعیت سخت‌تر است. نکته مهم این است که نسخه ایده تسلیم‌طلبان که معمولاً لباس حفظ ایران به تن دارند، در زمان قدرت دموکرات‌ها این‌گونه است؛ از پنجره فرصت حضور کسانی که می‌خواهند با ایران کار کنند، استفاده کنیم و در زمان پیروزی جمهوری‌خواهان این‌گونه است؛ پنجره فرصت کنترل تنش را غنیمت بدانیم!

با این حساب بیشتر از اینکه نگران دستکش مخملی دموکرات‌ها یا قداره‌کش‌های جمهوری‌خواه باشیم، باید نگران گوش‌های مخملی برخی در ایران باشیم. همیشه نگران پنجره فرصتی هستند که آمریکا آن را می‌بندد.

انتهای پیام/