مذاکره پایان هر جنگی است

از این رو، مذاکره در سایه قدرت نظامی و همزمان با آن، می‌تواند به نتیجه‌ای پایدار منجر شود. در واقع، دستاوردهای میدان جنگ، ماهیتی تاکتیکی و مرحله‌به‌مرحله دارند و هنر دیپلماسی این است که این دستاوردهای جزئی را به امتیازات سیاسی و راهبردی تبدیل کند. انباشت موفقیت‌های نظامی زمانی ارزش نهایی خود را نشان می‌دهد که پشت میز مذاکره به قدرت چانه‌زنی و دستاورد استراتژیک تبدیل شود.تاریخ جنگ‌ها نیز الگوی دیگری برای پایان منازعات نشان نمی‌دهد. حتی در جنگ‌های کلاسیک و نبردهای قرون گذشته، پس از کشورگشایی، تصرف سرزمین و کسب برتری نظامی، مذاکره انجام می‌شد….
تصمیم درباره جنگ و صلح باید در ساختارهای تخصصی و محرمانه اتخاذ شود و اراده عمومی نیز از مسیر همین نهادهای قانونی و تصمیم‌گیرنده به مرحله عمل برسد. تنها با چنین ترکیبی از قدرت نظامی، دیپلماسی، تخصص، محرمانگی و انسجام ملی می‌توان هزینه‌های جنگ را کنترل و دستاوردهای آن را به نتایجی پایدار برای کشور تبدیل کرد. بنابر این اگر جمع‌بندی فرآیند‌های تصمیم‌گیری در کشور به پایان جنگ رسیده است، دیگر مجموعه‌ها هم باید به چنین تصمیمی احترام بگذارند و آن را بپذیرند.

انتهای پیام/