امارات؛ اسرائیل دوم

واقعیت این است که تصمیم برای خروج از این پیمان نفتی، نمی‌تواند بدون درنظرگرفتن سویه‌های سیاسی باشد. این اقدام در حقیقت یک اعلام استقلال سیاسی از زیر سایه عربستان سعودی و محکم‌تر شدن پیوندهای همکاری با آمریکا و اسرائیل است که شکاف میان ابوظبی و ریاض را تعمیق می‌کند. ازسوی‌دیگر، لرزش ناشی از شکاف میان 7‌ امارت عربی، در رسانه‌ها حس شده است. امیر امارت ابوظبی – که هم‌زمان رئیس امارات متحده نیز است – پست قابل‌تأملی در شبکه ایکس (توییتر) منتشر کرد. او در این پست، به برخی عناصر داخلی نامعلوم تاخت و آنها را به اتحاد دعوت کرد. گزارش‌های بین‌المللی استدلال کرده‌اند ناتوانی پایتخت در دفاع از حاکمیت کشور در جنگ با ایران و گرایش حداکثری حاکمان ابوظبی به سمت آمریکا و اسرائیل، علت اختلاف میان امارت‌های عربی از جمله ابوظبی، دبی و شارجه است.

خروج امارات از اوپک، پیش از آنکه مانوری تجاری باشد، یک پیام سیاسی به آمریکا و اسرائیل است. امارات با این اقدام نشان داد دیگر نمی‌خواهد در چهارچوب‌های سنتی منطقه که عمدتاً توسط عربستان سعودی هدایت می‌شد، محدود بماند و به دنبال جایگاهی کاملاً مستقل در نقشه سیاسی جهان است. این تصمیم در واقع چراغ‌سبزی به واشنگتن بود؛ چراکه نشان می‌دهد امارات مایل است خود را از سیاست‌های جمعی اوپک که گاهی با منافع اقتصادی و سیاسی آمریکا در تضاد قرار می‌گیرد، جدا کند. با این کار، ابوظبی خود را به‌عنوان یک تأمین‌کننده انرژی «مطمئن» و «منعطف» معرفی می‌کند که همکاری با او برای غرب به‌صرفه‌تر است. ازسوی‌دیگر، این حرکت را باید در ادامه مسیر عادی‌سازی روابط و نزدیکی بیشتر به اسرائیل ارزیابی کرد. امارات به دنبال اثرگذاری در نظم جدیدی است که ایران در منطقه مستقر کرده و ابوظبی اکنون در فکر این است که به‌جای تکیه بر ائتلاف‌های سنتی عربی، بر پایه همکاری‌های نظامی، امنیتی و تکنولوژیک با اسرائیل و غرب استوار باشد.

انتهای پیام/