از قطعنامه تا تفاهم‌نامه

همین نکته توسط رهبر فعلی ما دقیقاً با یک ادبیات دیگری تکرار می‌شود و می‌فرمایند: «ممکن است کسانی با اخلاص تمام و از سر خیرخواهی انتقاداتی نسبت به عملکرد بعضی از مسئولان داشته باشند. به نظر بنده در عین اینکه این اهتمام و نگرانی ایشان برای نظام، همچون اشخاص خودشان سرمایه ارزشمندی به حساب می‌آید و فی‌نفسه امری مطلوب قلمداد می‌شود. اما مراقب باشند که ظلم صورت نگیرد و موجب شکست وحدت نشود.» بنابراین نسبت به افکار عمومی هر دو رهبر به عمق اجتماعی مسائل توجه دارند.

این سیره رهبران دینی است که از یک سو به افکار عمومی و منتقدان توجه دارند و از سویی دیگر از مسئولان حمایت و پشتیبانی می‌کنند. این مهم‌ترین دستاورد مردم‌سالاری دینی در جامعه ماست که ولایت و رهبری برای نظر منتخبان ملت اهمیت قائل می‌شوند و در اولویت قرار می‌دهند. خلاصه کلام اینکه با این مقایسه، مشخص می‌شود که مواجهه دو امام در دو پدیده مشابه، یکی است و وحدت نگاه بعد از تقریباً ۳۷ سال خود را نشان داد.

انتهای پیام/